Словами художника

Ziehier een opvatting van het mijne die ’t resultaat is van een portret dat ik in den spiegel schilderde en dat Theo heeft: Een roze grijs gelaat met groene oogen, aschkleurig haar, rimpels in voorhoofd en om den mond, stijf houterig, een zeer rooden baard, vrij ongeredderd en triest, maar de lippen zijn vol, een blaauwe kiel van grof linnen en een palet met citroengeel, vermilloen, veroneesgroen, cobaltblaauw, enfin alle kleuren, behalve den oranje baard, op het palet, de eenige heele kleuren echter. De figuur tegen een graauwwitten muur. […] het is niet banaal en men zoekt een diepere gelijkenis dan die van den fotograaf.

Вот моё лицо, как я его понимаю, — итог портрета, который я написал в зеркале и который у Тео: розово-серое лицо с зелёными глазами, пепельные волосы, морщины на лбу и у рта, скованный, деревянный, очень рыжая борода, довольно запущенный и печальный, но губы полные; синяя блуза из грубого холста и палитра с лимонно-жёлтым, киноварью, зелёным веронезом, кобальтом — словом, со всеми красками, кроме оранжевой бороды, — на палитре, впрочем, единственные цельные краски. Фигура — на серо-белой стене. […] это не банально, и ищешь сходства более глубокого, чем у фотографа.

Виллемине ван Гог · Арль, 16–20 июня 1888 · письмо 626